نوشته های برچسب : "زرتشت"

زیارت ستی پیر و پیرسبز

زیارت ستی پیر و پیرسبزاز اشتاد روز تا انارام روز از خردادماه برابر با 26 ام تا 30 ام خرداد در گاهشماری ایرانی و 24 تا 29 در گاهشماري خورشيدي

آیین «زیارت ستی پیر» و «زیارت پیر سبز» ( ۶۸ کیلومتری یزد ) برگزار می شود.

زرتشتیان ایران در این روزها با پوشیدن لباسهایی با رنگ روشن و پوشاندن موی سرشان در حالی که مقداری میوه ، اسپند و مواد غذایی به همراه دارند ، نخست به زیارتگاه ستی پیر (مه ستی – قلعه هستبندان ) در شرق شهر یزد نزدیک مریم آباد « قلعه اسدان » که به باور مردم پناهگاه مادر شاهزادگان ساسانی است و سه نیایشگاه دارد می روند و آیینهای ویژهای به جا می آورند و سپس به زیارتگاه « پیر سبز » ( چک چک یا به گویش محلی چکچکو ) می روند.

زیارتگاه پیر سبز در نزدیکی شریف آباد ( اردکان ) در دامنه ی کوهی در یک سراشیبی تند و در دره عمیقی در بخش « خرانق اردکان » قرار دارد و گفته می شود نام « چک چک » یا « چک چکو » از صدای قطره های آبی گرفته شده که از صخره ای می چکد و اکنون به درون یک منبع ذخیره هدایت می شود.

بر اساس باورهای مردم ، این مکان مقدس جایگاه پنهان شدن « حیات بانو یا نیک بانو »، یکی از شاه دخت‌های ساسانی می باشد که در هنگام حمله ی تازیان به این مکان گریخته و پناه گرفته بود و بعدها چوپانی او را در خواب می ‌بیند و نیک بانو به او می‌ فرماید تا بنای پیر سبز را بنیان گذارد.
دراین نیایشگاه درخت کهنسالی وجود دارد که به باور زرتشتیان ، این درخت عصای نیک بانو دختر یزد گرد آخرین پادشاه ساسانی است که پس از فرورفتن در زمین به درخت بزرگی تبدیل شده است.
نیایشگاه پیر سبز امکانات رفاهی مانند برق ، آب آشامیدنی و تعدادی اتاق دارد که برای استراحت ساخته شده که به آنها « خیله » می گویند

در داخل یکی از اتاق ها نیز چاهی به عمق بیش از 50 متر وجود دارد که زرتشتیان به نیت برآورده شدن حاجتشان ، نخی را بر دور طناب این چاه گره می زنند.
از مراسم ویژه ی این روز ها می توان به خواندن اوستا و نیایش اهورامزدا ، پختن نوعی آش و غذاهای دیگر برای نذورات و دستگیری از مستمندان نام برد.

برگرفته از آريا بوم

و همچنين ببينيد :

زيارت پير سبز

همازور

جشن بهار بُد، روز پیام آوری زرتشت‎

در زمانی که گاهشماری گاهنباری یا کهن‌ترین گاهشماری شناخته‌شده ایرانی، روایی داشته و هنوز هم نشانه‌هایی از آن کم‌وبیش برجای مانده است؛ آغاز و میانه هر یک از فصل‌های سال با سرور و شادمانی، جشن گرفته می‌شده است. یکی از این جشن‌های سالیانه که در پانزدهم اردیبهشت یا روز دی‌به‌مهر از اردیبهشت‌ماه برگزار می‌شده، عبارت بوده از گاهنبار میدیوزَرِم (در اوستایی: مَـئـیـذیـوئی زَرِمَـیَـه) که به معنای میانه فصل سبز یا میانه بهار است.

متن پهلوی «ویـچـیـتَـکی‌‌های زاد سْـپَـرَم/ زات سْـپَـرَم» (گزیده‌های زادسپرم)، بجز اشاره‌های کوتاه و جالبی که به تاریخچه و رویدادهای زمان زرتشت می‌پردازد، برانگیختن او به پیامبری را نیز به همین روز منسوب می‌دارد.

ادامه نوشته »

میدیوزَرِم

یکی از جشنهای گاهنباری میدیوزَرِم (Maidh-yo-zarem) می باشد که

از روز خور تا دی به مهرایزد از اردیبهشت ماه برابر با 11 تا 15 اردیبهشت در گاهشماری ایرانی (دهم تا چهاردهم اردیبهشت ماه در گاهشماری رسمی‌)

«میدیوزرم» از ترکیب واژگان اوستایی «مَئیدیو» به مانک «میان» و «زَرِمَیَه» به مانک «بهار» پدید آمده است و با هم به مانک «میان بهار» می باشد.

این جشن هنگامی برگزار می شود که گیاهان رشد و نمو می کنند و کشاورزی بار دیگر رونق می گیرد .وقتی که سبزیجات تازه به فراوانی یافت می شود.

*از سوی دیگر گفته میشود که  در باورهای ایرانی هنگام آفرینش آسمان است و به همین روی برای بزرگداشت آن، جشن و شادی بر پا می شود.

منابع :

آریابوم

ویکی پدیا

تارنمای خبری زرتشتیان همازور

و همچنین می توانید ببینید :

گاهانبار ميديوزرم گاه اصفهان 1388

واج يشت گاهان بار چهره ميديوزرم گاه در آدريان تهران  سال 1388

گاهَنبار

بد ندیدم که پیش از اینکه من اولین جشن گاهنباری  را در گوکلا اعلام کنم کمی درباره “گاهنبار” تحقیق کنم و نوشته ای به عنوان معرفی  گاهنبار منتشر کنم

گاهَـنبارها، جشن هایی در ارتباط با پیشه ی اصلی ایرانیان باستان یعنی کشاورزی و دامداری هستند.

در آثار كهن ایرانی از شش جشن سالیانه نام برده شده است كه با نام «جشن‌های گاهنباری» شناخته می‌شوند. نام و هنگام برگزاری این جشن‌ها در آثار گوناگون با تفاوت‌های فراوانی ثبت شده است كه خود از نشانه‌های دیرینگی بسیار آن می‌باشد.

پیشینه

پیشینه پیدایش گاهَـنبار را از روزگار پیشدادیان می دادند. نخستین بنیانگزار گاهَـنبار، جمشید – شاه پیشدادی – دانسته شده است. گاهَـنبارها با پیشه دیرینه زندگی ایرانیان گره خورده است. گاهَـنبارها با کشاورزی و دامداری و زندگی کشاورزی پیوند بنیادین دارند . گاهَـنبار در آغاز جشن کشاورزی بوده است‌. هر کدام از گاهَـنبارها‌، برابر با زمانی است که دگرگونی های بنیادین برای کشاورزان رخ می‌دهد و این دگرگونی ها با خود جشن و شادی می آورد‌.

این جشن‌ها (با مبدأ آغاز تابستان) به ترتیب چنین هستند:

ادامه نوشته »

بهمن روز

دوم اردیبهشت(گاهشمار ایرانی)/ بهمن روز جشن گردآوری گل‌ها و گیاهان دارویی از صحرا.

*زمان:۲ ارديبهشت

از دیگر آیینهای ایرانیان ، رفتن مردم به کوه و دشت به منظور گردآوری گلها و گیاهان دارویی و تهیة روغنهای نباتی ـ درمانی و فراهم آوردن گیاهان معطر برای تهیة بخور بود

نگاهبانی و گرامیداشت طبیعت و زیست‌بوم‌های بشری و جامعه‌ای آرام، آزاد و شاد، در گذر هزاران سال همواره برای ایرانیان وظیفه‌ای بزرگ و مقدس دانسته می‌شده است. بسیاری از باورها، آیین‌ها و جشن‌های ایرانی از پدیده‌های طبیعت برخاسته و از آن الهام گرفته شده است.

در «اوستا» کتاب مقدس و کهن همه ایرانیان با هر گرایش دینی، بیشتراز هر چیز دیگری به ستایش پدیده‌های طبیعت، همچون آسمان، زمین، خورشید، ماه، آب، باد، ابرها، جویباران، دریاها، گیاهان و جانوران پرداخته شده و گرامی داشته شده‌اند.

ادامه نوشته »