نوشته های برچسب : "ایران"

روز قلم

قلم به دست گرفتم که حرف حق بنویسم

هر آنچه نتوان گفت بر ورق بنویسم

قسم به جان قلم خورده ام که نای قلم را

به دست گیرم و تا آخرین رمق بنویسم

14 تير ه.ش :

روز قلم در تقویم ایران، به عنوان نمادی برای تجلیل از صاحب قلمان و آثار ایشان انتخاب شده است.

چهاردهم تیرماه با عنوان «روز قلم» به خود جلوه ای دیگر بخشیده است. نام گذاری این روز به نام قلم، بی ارتباط با تاریخ کهن متمدن و فرهنگ ساز این سرزمین نیست.

ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه خود آورده است که چهاردهمین روز از تیرماه را ایرانیان باستان، روز تیر (عطارد) می نامیدند.

از طرفی سیاره تیر یا همان عطارد، در فرهنگ ادب پارسی، کاتب و نویسنده ستارگان است. به همین مناسبت این روز را روز نویسندگان می دانستند و گرامی می داشتند.

ارزش و کرامت قلم بسیار بالاتر از آن است که برای بزرگداشت آن و صاحبانش به اختصاص دادن روزی در تقویم به آن بسنده کنیم. این ساده ترین شعار برای تجلیل از مقام قلم و ارباب قلم است.

نماد روز قلم برای تجلیل، تجلیل و پیشرفت نویسندگان و نوشته ها، فقط یک تلنگر است. در این روز با گرامی داشت یاد و خاطره اهالی قلم و تجلیل از آثار ایشان، شاید بتوانیم گوشه ای از زحمات طاقت فرسای آنان را قدردان باشیم.

ادامه نوشته »

پایان بهار

سی و یکم خردادماه در گاهشماری ایرانی

روز پایان سال در تقویم گاهنباری و آخرین روز فصل بهار. در پایان این روز و آغاز تابستان، خورشید به بالاترین جایگاه خود می­رسد که نام «خرداد» به معنای رسایی و کمال به همین مناسبت به این ماه داده شده است.

به دلیل اینکه این زمان مصادف با جشن­ های آغاز سال نو در تقویم گاهنباری بوده است، همانند پایان دیگر فصل­ها دارای جشن ویژه ­ی پایان فصل نمی­باشد. بازمانده­ هایی از جشن­ های آغاز سال نو و آغاز تابستان هنوز در برخی آیین­ های ایرانی باقی مانده است.

منبع:

آريابوم (پايان بهار)

1. راهنمای زمان جشن­ها و گردهمایی­های ملی ایران باستان - رضا مرادی غیاث آبادی

عیدماه / جشن مردگان

[caption id="attachment_1001" align="alignleft" width="138" caption="تصوير تزئيني است"]آتش . Fire[/caption]

بیست و ششم نَوروزماه تبری برابر با 29 خرداد در گاهشماری ایرانی

پنج روز مانده به سال نو تبری، در 26 ام ماه «نوروز» در گاهشماری تبری جشنی به نام «عیدماه» یا «جشن مردگان» به ویژه در میان مردمان سوادکوه مازندران برگزار می­شود.

این جشن همراه با آتش افروزی بر بلندی­ها و بام خانه ­ها با شادی و بازی­های گروهی برگزار می­شود و بسیاری از جوانان این منطقه می­کوشند تا جشن پیوند و آغاز زندگی مشترک خود را در این هنگام برگزار کنند.

در روستای «امامزاده حسن» سوادکوه این مراسم با آداب خاصی انجام می‌شود، این رسم به «جشن مردگان» نیز معروف است.

بر اساس سنت رایج و باورهای مردم در زمان‌های قدیم «فریدون» پادشاه پیشدادی به خونخواهی پدرش «جمشید» شاه «آژی دهاک»(ضحاک) را سرنگون می‌کند.
مردم خبر این پیروزی را در شب با آتش زدن بوته‌ها به یکدیگر اطلاع می‌‌دهند و فردای آن روز با برپایی جشن و مسابقه­ ی کشتی این پیروزی را گرامی می‌‌دارند.

ادامه نوشته »

روز گل و گوجه عروس‎

[caption id="attachment_991" align="aligncenter" width="194" caption="تصوير تزئيني است (براي ديدن تصوير در اندازه واقعي روي تصوير كليك كنيد)"]ميوه . FRUIT[/caption]

مانتره سپندروز از خردادماه برابر با 29خرداد در گاهشماری ایرانی

مراسمی به نام «گل و گوجه عروس» به ویژه در خراسان که همزمان با فرارسیدن به بار نشستن درختان و رسیدن نخستین میوه ­های درختی برگزار می­شود.
در این مراسم در روزی تعیین شده بین اهالی روستا، میوه ­های نوبرانه را همراه با سبزی، کاهو، آرد و روغن در سینی بزرگی چیده و به خان ه­ی نو عروسان می­برند.

منبع :

آريا بوم (گل و گوجه عروس)

زیارت ستی پیر و پیرسبز

زیارت ستی پیر و پیرسبزاز اشتاد روز تا انارام روز از خردادماه برابر با 26 ام تا 30 ام خرداد در گاهشماری ایرانی و 24 تا 29 در گاهشماري خورشيدي

آیین «زیارت ستی پیر» و «زیارت پیر سبز» ( ۶۸ کیلومتری یزد ) برگزار می شود.

زرتشتیان ایران در این روزها با پوشیدن لباسهایی با رنگ روشن و پوشاندن موی سرشان در حالی که مقداری میوه ، اسپند و مواد غذایی به همراه دارند ، نخست به زیارتگاه ستی پیر (مه ستی – قلعه هستبندان ) در شرق شهر یزد نزدیک مریم آباد « قلعه اسدان » که به باور مردم پناهگاه مادر شاهزادگان ساسانی است و سه نیایشگاه دارد می روند و آیینهای ویژهای به جا می آورند و سپس به زیارتگاه « پیر سبز » ( چک چک یا به گویش محلی چکچکو ) می روند.

زیارتگاه پیر سبز در نزدیکی شریف آباد ( اردکان ) در دامنه ی کوهی در یک سراشیبی تند و در دره عمیقی در بخش « خرانق اردکان » قرار دارد و گفته می شود نام « چک چک » یا « چک چکو » از صدای قطره های آبی گرفته شده که از صخره ای می چکد و اکنون به درون یک منبع ذخیره هدایت می شود.

بر اساس باورهای مردم ، این مکان مقدس جایگاه پنهان شدن « حیات بانو یا نیک بانو »، یکی از شاه دخت‌های ساسانی می باشد که در هنگام حمله ی تازیان به این مکان گریخته و پناه گرفته بود و بعدها چوپانی او را در خواب می ‌بیند و نیک بانو به او می‌ فرماید تا بنای پیر سبز را بنیان گذارد.
دراین نیایشگاه درخت کهنسالی وجود دارد که به باور زرتشتیان ، این درخت عصای نیک بانو دختر یزد گرد آخرین پادشاه ساسانی است که پس از فرورفتن در زمین به درخت بزرگی تبدیل شده است.
نیایشگاه پیر سبز امکانات رفاهی مانند برق ، آب آشامیدنی و تعدادی اتاق دارد که برای استراحت ساخته شده که به آنها « خیله » می گویند

در داخل یکی از اتاق ها نیز چاهی به عمق بیش از 50 متر وجود دارد که زرتشتیان به نیت برآورده شدن حاجتشان ، نخی را بر دور طناب این چاه گره می زنند.
از مراسم ویژه ی این روز ها می توان به خواندن اوستا و نیایش اهورامزدا ، پختن نوعی آش و غذاهای دیگر برای نذورات و دستگیری از مستمندان نام برد.

برگرفته از آريا بوم

و همچنين ببينيد :

زيارت پير سبز

همازور

روز زن خجسته باد

روز زن خجسته باد :)

روز زن خجسته بادWind blessed Women’s Day :)

پنطیکاست

12 خرداد ه .ش :
چهارم ماه خزیران آشوری و ژوئن میلادی برابر با 14 خرداد در گاهشمار ایرانی

چهارم ماه خزیران روز برگزاری «جشن پنطیکاست»(Pentecost) یا «نزول روح القدس» نزد آشوریان ایران است.

«پنطیکاست» واژه ای یونانی و به معنی «پنجاهه» است، زیرا عید حلول روح القدس پنجاه روز پس از «عید رستاخیز» عیسی مسیح است و همیشه در روز یک شنبه واقع می شود.

پنطيکاست در اصل واژه­ اي است يوناني به معني پنجاه. اين کلمه در ترجمه يوناني تورات، نام يکي از سه عيد بزرگ يهوديان بود. در زبان عبري، اين عيد را «عيد هفته­ها» مي­ناميدند که شرح آن در لاويان باب 23 و تثنيه باب 16 رفته است.

اين دوره پنجاه روزه که منتهي به اين عيد مي­شد (که نام پنطيکاست يا پنجاهه به همين جهت بر آن گذارده شده­است،) از فرداي آخرين شنبه، عيد پسح (فصح) آغاز مي­شد. در اولين روز اين پنجاهه، اولين بافه از نوبر گندم را همراه با بره قرباني به حضور خداوند مي­آوردند.

ادامه نوشته »