روز قلم
۱۳م تیر, ۱۳۸۹ در دسته: مناسبت ها یک دیدگاه بنویس
قلم به دست گرفتم که حرف حق بنویسم |
هر آنچه نتوان گفت بر ورق بنویسم |
قسم به جان قلم خورده ام که نای قلم را |
به دست گیرم و تا آخرین رمق بنویسم |
14 تير ه.ش :
روز قلم در تقویم ایران، به عنوان نمادی برای تجلیل از صاحب قلمان و آثار ایشان انتخاب شده است.
چهاردهم تیرماه با عنوان «روز قلم» به خود جلوه ای دیگر بخشیده است. نام گذاری این روز به نام قلم، بی ارتباط با تاریخ کهن متمدن و فرهنگ ساز این سرزمین نیست.
ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه خود آورده است که چهاردهمین روز از تیرماه را ایرانیان باستان، روز تیر (عطارد) می نامیدند.
از طرفی سیاره تیر یا همان عطارد، در فرهنگ ادب پارسی، کاتب و نویسنده ستارگان است. به همین مناسبت این روز را روز نویسندگان می دانستند و گرامی می داشتند.
ارزش و کرامت قلم بسیار بالاتر از آن است که برای بزرگداشت آن و صاحبانش به اختصاص دادن روزی در تقویم به آن بسنده کنیم. این ساده ترین شعار برای تجلیل از مقام قلم و ارباب قلم است.
نماد روز قلم برای تجلیل، تجلیل و پیشرفت نویسندگان و نوشته ها، فقط یک تلنگر است. در این روز با گرامی داشت یاد و خاطره اهالی قلم و تجلیل از آثار ایشان، شاید بتوانیم گوشه ای از زحمات طاقت فرسای آنان را قدردان باشیم.
پایان بهار
۲۹م خرداد, ۱۳۸۹ در دسته: مناسبت ها ۶ دیدگاه
سی و یکم خردادماه در گاهشماری ایرانی
روز پایان سال در تقویم گاهنباری و آخرین روز فصل بهار. در پایان این روز و آغاز تابستان، خورشید به بالاترین جایگاه خود میرسد که نام «خرداد» به معنای رسایی و کمال به همین مناسبت به این ماه داده شده است.
به دلیل اینکه این زمان مصادف با جشن های آغاز سال نو در تقویم گاهنباری بوده است، همانند پایان دیگر فصلها دارای جشن ویژه ی پایان فصل نمیباشد. بازمانده هایی از جشن های آغاز سال نو و آغاز تابستان هنوز در برخی آیین های ایرانی باقی مانده است.
منبع:
1. راهنمای زمان جشنها و گردهماییهای ملی ایران باستان - رضا مرادی غیاث آبادی
برچسب ها: آریا بوم, ایران, بهار, تابستان, جشن, خرداد, رضا مرادی غیاث آبادی, مناسبت
عیدماه / جشن مردگان
۲۶م خرداد, ۱۳۸۹ در دسته: مناسبت ها ۶ دیدگاه
[caption id="attachment_1001" align="alignleft" width="138" caption="تصوير تزئيني است"]
[/caption]
بیست و ششم نَوروزماه تبری برابر با 29 خرداد در گاهشماری ایرانی
پنج روز مانده به سال نو تبری، در 26 ام ماه «نوروز» در گاهشماری تبری جشنی به نام «عیدماه» یا «جشن مردگان» به ویژه در میان مردمان سوادکوه مازندران برگزار میشود.
این جشن همراه با آتش افروزی بر بلندیها و بام خانه ها با شادی و بازیهای گروهی برگزار میشود و بسیاری از جوانان این منطقه میکوشند تا جشن پیوند و آغاز زندگی مشترک خود را در این هنگام برگزار کنند.
در روستای «امامزاده حسن» سوادکوه این مراسم با آداب خاصی انجام میشود، این رسم به «جشن مردگان» نیز معروف است.
بر اساس سنت رایج و باورهای مردم در زمانهای قدیم «فریدون» پادشاه پیشدادی به خونخواهی پدرش «جمشید» شاه «آژی دهاک»(ضحاک) را سرنگون میکند.
مردم خبر این پیروزی را در شب با آتش زدن بوتهها به یکدیگر اطلاع میدهند و فردای آن روز با برپایی جشن و مسابقه ی کشتی این پیروزی را گرامی میدارند.
برچسب ها: آتش, آریا بوم, ایران, ایرانیان, بزرگداشت, جشن, جشن مردگان, خرداد, سوادكوه, عیدماه, مازندران, مردم, مناسبت
روز گل و گوجه عروس
۲۶م خرداد, ۱۳۸۹ در دسته: مناسبت ها یک دیدگاه بنویس
[caption id="attachment_991" align="aligncenter" width="194" caption="تصوير تزئيني است (براي ديدن تصوير در اندازه واقعي روي تصوير كليك كنيد)"]
[/caption]
مانتره سپندروز از خردادماه برابر با 29خرداد در گاهشماری ایرانی
مراسمی به نام «گل و گوجه عروس» به ویژه در خراسان که همزمان با فرارسیدن به بار نشستن درختان و رسیدن نخستین میوه های درختی برگزار میشود.
در این مراسم در روزی تعیین شده بین اهالی روستا، میوه های نوبرانه را همراه با سبزی، کاهو، آرد و روغن در سینی بزرگی چیده و به خان هی نو عروسان میبرند.
منبع :
برچسب ها: آریا بوم, ایران, جشن, خرداد, مناسبت, گل, گل و گوجه عروس
زیارت ستی پیر و پیرسبز
۲۴م خرداد, ۱۳۸۹ در دسته: مناسبت ها ۶ دیدگاه
از اشتاد روز تا انارام روز از خردادماه برابر با 26 ام تا 30 ام خرداد در گاهشماری ایرانی و 24 تا 29 در گاهشماري خورشيدي
آیین «زیارت ستی پیر» و «زیارت پیر سبز» ( ۶۸ کیلومتری یزد ) برگزار می شود.
زرتشتیان ایران در این روزها با پوشیدن لباسهایی با رنگ روشن و پوشاندن موی سرشان در حالی که مقداری میوه ، اسپند و مواد غذایی به همراه دارند ، نخست به زیارتگاه ستی پیر (مه ستی – قلعه هستبندان ) در شرق شهر یزد نزدیک مریم آباد « قلعه اسدان » که به باور مردم پناهگاه مادر شاهزادگان ساسانی است و سه نیایشگاه دارد می روند و آیینهای ویژهای به جا می آورند و سپس به زیارتگاه « پیر سبز » ( چک چک یا به گویش محلی چکچکو ) می روند.
زیارتگاه پیر سبز در نزدیکی شریف آباد ( اردکان ) در دامنه ی کوهی در یک سراشیبی تند و در دره عمیقی در بخش « خرانق اردکان » قرار دارد و گفته می شود نام « چک چک » یا « چک چکو » از صدای قطره های آبی گرفته شده که از صخره ای می چکد و اکنون به درون یک منبع ذخیره هدایت می شود.
بر اساس باورهای مردم ، این مکان مقدس جایگاه پنهان شدن « حیات بانو یا نیک بانو »، یکی از شاه دختهای ساسانی می باشد که در هنگام حمله ی تازیان به این مکان گریخته و پناه گرفته بود و بعدها چوپانی او را در خواب می بیند و نیک بانو به او می فرماید تا بنای پیر سبز را بنیان گذارد.
دراین نیایشگاه درخت کهنسالی وجود دارد که به باور زرتشتیان ، این درخت عصای نیک بانو دختر یزد گرد آخرین پادشاه ساسانی است که پس از فرورفتن در زمین به درخت بزرگی تبدیل شده است.
نیایشگاه پیر سبز امکانات رفاهی مانند برق ، آب آشامیدنی و تعدادی اتاق دارد که برای استراحت ساخته شده که به آنها « خیله » می گویند
در داخل یکی از اتاق ها نیز چاهی به عمق بیش از 50 متر وجود دارد که زرتشتیان به نیت برآورده شدن حاجتشان ، نخی را بر دور طناب این چاه گره می زنند.
از مراسم ویژه ی این روز ها می توان به خواندن اوستا و نیایش اهورامزدا ، پختن نوعی آش و غذاهای دیگر برای نذورات و دستگیری از مستمندان نام برد.
برگرفته از آريا بوم
و همچنين ببينيد :
برچسب ها: آریا بوم, ایران, جشن, حیات بانو, زرتشت, زیارت, ستی پیر, مناسبت, نیک بانو, يزد, گاه شمار, یزد گرد
پنطیکاست
۱۲م خرداد, ۱۳۸۹ در دسته: روزمره, مناسبت ها ۲ دیدگاه
12 خرداد ه .ش :
چهارم ماه خزیران آشوری و ژوئن میلادی برابر با 14 خرداد در گاهشمار ایرانی
چهارم ماه خزیران روز برگزاری «جشن پنطیکاست»(Pentecost) یا «نزول روح القدس» نزد آشوریان ایران است.
«پنطیکاست» واژه ای یونانی و به معنی «پنجاهه» است، زیرا عید حلول روح القدس پنجاه روز پس از «عید رستاخیز» عیسی مسیح است و همیشه در روز یک شنبه واقع می شود.
پنطيکاست در اصل واژه اي است يوناني به معني پنجاه. اين کلمه در ترجمه يوناني تورات، نام يکي از سه عيد بزرگ يهوديان بود. در زبان عبري، اين عيد را «عيد هفتهها» ميناميدند که شرح آن در لاويان باب 23 و تثنيه باب 16 رفته است.
اين دوره پنجاه روزه که منتهي به اين عيد ميشد (که نام پنطيکاست يا پنجاهه به همين جهت بر آن گذارده شدهاست،) از فرداي آخرين شنبه، عيد پسح (فصح) آغاز ميشد. در اولين روز اين پنجاهه، اولين بافه از نوبر گندم را همراه با بره قرباني به حضور خداوند ميآوردند.






